Bugün iş yerinde çok üşüdüm...Bizim odadaki klimanın
sıcak modu bozulmuş, bütün gün şalla dolaşmama rağmen
üşümem hiç geçmedi. Hapşurdum, öksürdüm ve başlangıç
aşamasında olan soğuk algınlığı gelişme göstererek ilerledi.
Bununla kalsa iyi...Boynumun alt tarafındaki kas kasılması
( nasıl tanımlanır ki ) yine başladı üç gündür, verdiği ağrı
acayip...Ufak tefek berelenmeleri saymıyorum..( örneğin sadece
biri :Dün burnumu banyo dolabının sivri köşesine çarptım.)
Bitti mi hayır! Dahası da var ama yeter bu kadar.
Bunlar fiziksel acılar...Keşke hepsi bu kadar olsaydı, razıydım...
Hiç şikayet etmezdim.
Asıl manevi ve maddi acılarımdan hiç sözetmeyeceğim...
Merak ettiğim bir insanın bunlara ne kadar daha dayanabileceği.
Güçlü bir insandım bir zamanlar. Artık değilim! dayanamıyorum.
Gücüm ve sabrım kalmadı. Bilmiyorum ne olacak ama bir an evvel
iyi bir gelişme olmasına şiddetle ihtiyacım var.
Umarım olur...Yoksa galiba ben olmayacağım.

İsterdim ki tek derdim küçük olan gögüslerimi nasıl büyütebileceğim
olsun mesela. ( Bir arkadaşım bugün bunun için doktora gitti de...
Benim öyle bir sorunum yok yani :) Ya da kilom fazla liposuction nerede
yaptırsam desem.. Ne bileyim, kuaför saçımın rengini tutturamadı diye
uykusuz kalsaydım. Olmadı, bir sevgilim yok diye üzülseydim.
O da olmadı, sevdiğim kişi beni sevmiyor diye hayatı kendime zindan
etseydim. Hiç biri olmadı mı? Kendime çeşitli kompleksler edinseydim
mesela...Burnum yamuk, bacaklarım kalın, kulaklarım büyük, dişlerimde
tel var diye taksaydım aynadaki görüntüme ( hiç biri değil bu arada )
İşimi sevmiyorum diye sızlansam, evde duvarın rengini beğenmesem,
Bilmemne marka çantayı bulamıyorum diye çatlasam. Bütün yaz
bir sürü yere gitmeme rağmen "ayy bir doğru dürüst tatil yapamadım"
diye şımarsaydım mesela...Paramı keyfim için harcayıp, ay sonunda
parasız kalsaydım. Ne bileyim daha bir sürü çoğaltılabilir örnek var.
Dertlerim bunlara benzer olsa inanın hiç kafama takmazdım...
Eskiden öyleydim ben, siz bilmezsiniz...

En zor olan şey; gerçekten büyük bir sorun olduğunda bunu
yazamamaktır bilir misiniz...Ne yazabilir, ne konuşabilir, ( bu acıları
paylaştığınız kişi hariç ) ne belli edebilir, ne çare bulabilir, öylece
yaşarsınız... Şansınız varsa çok uzun sürmez. Yoksa sürünürsünüz...
Sürünüyorum işte. Yoksa ben bilmez miyim güzel şeyler yazmasını...
Uzun zaman hiç birşey yokmuş gibi yaptım. Sonraları o da olamadı.
Artık gücüm kalmadı...Tekrar oluncaya kadar da yokum!