Akşemseddin'in Babası Şeyh Hamza (Kurtboğan adıyla meşhurdur) âlim
biridir ve oğlunu mükemmel yetiştirir. Mübarek, dudak uçuklatacak kadar
zekidir. Hızlı ilerler ve genç yaşta müderris olur. Osmancık medreselerinde
talebe okutur. Evet yörede hatırı sayılır bir âlimdir, ancak işin hâkikatına
varmak ister. Bunun tek yolu vardır “ledün ilminde mütehassıs bir velinin”
huzurunda diz çökmek. Arar, sorar, istihareye yatar. Zihninde iki isim
berraklaşır. Bunlardan bir tanesi Hâlep’te ki Zeynüddin Hafi Hazretleridir.
Diğeri Ankara’daki Hacı Bayram-ı Veli. Akşemseddin yakından başlar.
Önce Ankara’ya gider. Ancak Hacı Bayram Hazretlerini kapı kapı teberrû
toplarken görür ve yıkılır. Nedenini, niçinini sormaz bile, oracıktan döner,
yürür Hâlep’e. Ancak yolda gördüğü rüyalarda, nasibinin Hacı Bayram elinden
olduğu işaret edilir. Hatta boynundan zincirlerle çekilir ki, uyandığında izi
vardır. Şaşkınlık ve pişmanlık içinde Ankara’ya döner. Yüce veliyi orak tırpan
çalışırken bulur. Mübârek garibin birine yardım eder ki kan ter içindedir.
Akşemseddin bin pişmandır, boyun büker... Ve kavuşur affa. Hacı Bayram
Hazretleri bu mütevazı talebesini çok sever, O'na hususi bir ihtimam gösterir.
Akşemseddin ayrıca iyi bir hekimdir de. Pastör’den asırlar evvel hastalığa
sebep olan mikropları ve karantinanın mantığını anlatır. Hatta o yıllarda
“seretan” adıyla bilinen kanseri teşhis eder.
İstanbul’un kuşatıldığı günlerde Fatih Anadolu’daki âlimleri ordugâha davet
eder. Hepsi mükemmel insanlardır, ancak Akşemseddin’le aralarında
anlatılmaz bir muhabbet başlar. Nedendir bilinmez bu akça pakça veliyi
görünce içi rahatlar. Tabiri caizse kanı kaynar.İstanbul gibi bir şehri almak
kolay değildir. Dev surlar, haçlı yardımları, derin hendekler, aşılmaz zincirler,
Rum ateşi denen bela ve güçlü düşman. Bunlar bilinen şeylerdir ve Fatih
herbirine tedbir düşünür. Ancak, bazı komutanlar (ki bir çoğu baba emanetidir)
zafere inanmazlar. Açıktan açığa “Bu devletin askerine, akçesine yazık değil mi
canım?” derler, “Maceranın sırası mı şimdi?” Genç sultanı Bizansla boğuşmak
değil, yanındakilerle uğraşmak yorar. Yemeyi içmeyi unutur, uykuyu dağıtır.
Kendini fena yıpratır. Geceler boyu ağlar ki yastığı hiç kurumaz. Muhasara
başlayalı 50 gün geçer, lâkin gözle görülür bir ilerleme yoktur . Rumlar yıkılan
surları anında yapar, o acaib ateşleri ile zemini değil, suyu bile yakarlar. Fidan
gibi yiğitler ardarda düşerler toprağa. Sultan Mehmed kalabalıklar içinde
yalnızdır. Hatta zaman zaman kuşatmayı kaldırmayı düşünür. Akşemseddin
hazretleri onun zihninden geçenleri okur. “Sakın ha!” der, “Asla vazgeçme!”
Zira o, müjdeyi Hızır Aleyhisselam’dan alır. Zaferden zerre kadar şüphesi
yoktur. Şehir düşünce, Fatih derin bir nefes alır, büyük güç ve itibar kazanır.
Genç sultanın şimdi tek arzusu vardır. Resulullah'ın mihmandârı Hâlid Bin
Zeyd’in (Eyüp Sultan) kutlu kabrini bulmak. Akşemseddin Hazretleri kuşatmanın
sürdüğü sıralarda türbenin bulunduğu noktaya bir nur indiğini görür. Fatih’i
o mahalle götürür. Kısa bir murakabenin ardından iki çınar dalını toprağa diker
ve kendinden emin bir ifadeyle : “Büyük sahabe bunların arasında yatıyor!” der.
Ancak etraftan “ne malum?” diyenler olur. Hatta birileri padişaha akıl
öğretirler. “Bu dalları başka bir yere diktir bakalım” derler, “ihtiyar molla
farkedebilecek mi?” Fatih denileni yapar, hatta ilk işaret edilen yer kaybolmasın
diye mührünü gömdürür. Ama Akşemseddin dallara bakmaz bile, ertesi gün
milimi milimine ilk gösterdiği noktaya yönelir. Hatta bir ara durur “Sultanımızın
mührü” der, “Ne arıyor orada?” Büyük veli bakar, bu mevzu çok tartışılacak,
şüpheye mahal bırakmaz. “Kazın!” buyururlar. Toprağın bir kulaç altından yeşil
somaki bir taş çıkar. Üstünde kûfi harflerle “Hâzâ kabri Halid bin Zeyd” yazılıdır.
Kalabalık bir hoş olur. Derhal türbe ve mescid hazırlıklarına girişirler.
Günler geçer, Fatih, Akşemseddin Hazretleri’ne sıkça gelip gitmeye başlar.
Öyle ki devlet işleri oyuncak gelir gözüne. Sarayı, otağı bırakıp döşeği tekkeye
sermeye niyetlenir. Nitekim bir gün “N’olur” der, “Beni de dervişleriniz arasına
alın”. Akşemseddin, hani Fatih’e baba muamelesi yapan o gül yüzlü muallim
birden ciddileşir, celalli bir edayla “Hayır!” der, “Osmanoğullarının dervişe değil,
sultana ihtiyacı var!”Ama Sultan Mehmed’i iyi tanır. Yine gelecek, hem bu kez
ısrar edecektir. Buna fırsat vermez. Pılısını pırtısını toplamadan uzaklaşır
İstanbul’dan. O yıllarda kuş uçmaz, kervan geçmez bir kuytu olan Taraklı’ya
çekilir, sonra Göynük civarlarına yerleşir, kendi halinde talebe yetiştirir. Ama
duaları Fatih’le birliktedir.
Akşemseddin Hazretleri birgün oğlunu (4 yaşındaki Hamdi Çelebi) dizine
oturtur. Minik yavru bülbül gibi Kur’an okur. Mübârek bir ara hanımına
döner : “Biliyor musun?” der, “Aslında dünyanın mihneti, zahmeti çekilmez
ama şuncağızın yetim kalmasına dayanamam. Yoksa çoktaaan göçerdim!”
Hanımı omuz silker, “Amaaan efendi” der, “sen de göçemedin gitti yani.”
Mübarek “İyi öyleyse!” deyip kalkar. Göynüklülerle helalleşir ve mescide
çekilir. Talebelerine “okuyun” buyururlar. Bir ara gözleri kapanır, yüzü
aydınlanır. Kolları yana düşer ve berrak bir tebessüm oturur dudaklarına.
Müridleri eve koşarlar “Başınız sağolsun.” derler, “Efendi göçtü!”
*Yazı biyografi.net'ten alınmıştır.
Ahşap sanduka Akşemseddin Hazretlerinin.
|
