Dün sabah kalkıp pencereden baktığımda, süzüle süzüle pamuk gibi
yağan karı görünce ilk defa sevindim nedense. ( kar fobimi yazmıştım daha
önce ) Gün boyu güzel güzel yağdı, görüntüye kayıtsız kalamadım hiç.
Bazen camdan izledim, bazen bahçeye çıkıp baktım. Ağaçlar ve çatıları tutunca
ortaya çıkan görüntü beni hep dışarı çağırdı... Beyaz bir inci gibi tertemiz kara
dokundum, bir arkadaşın penceresine kar topları attım. Makinem yanımda
olmadığı için cep telefonumla pek net çıkmasa da resimler çektim...
Bugün o resimlerden bazılarını yayınlayacaktım ama kendime attığım mail
yolda kaybolduğu için olamadı. Ağaçları tekrar çekmek istedim fakat karlar
dünkü gibi değildi. Bir de tahmin etmediğim bir engelleyici çıktı karşıma...

İşte bu deli pisi :) Bahçeye çıktığım andan itibaren peşimi bırakmadı ve
bacaklarımdan yukarı doğru tırmanmaya kalkıştı sürekli..

Şirinlik yapmak için karın içinde yuvarlanmaya başlayınca yüzünü
objektife çevirmek için mücadele ettim biraz :)

Tek elle resimler biraz titrek oldu ama...
..............................................................................................................


İstanbul'da kar en çok ağaçlara yakışıyor...
|