Üst kattan gelen gürültüyle uyandı Hakan, homurdanarak gerindi…

Gözleri başucundaki 16.00 yı gösteren saate takılınca birden uykusu

açılıverdi.  “Bu saate kadar uyunur mu be” diye kendi kendine

söylenerek kalktı… Ve birden bir gülümseyiş yayıldı kirli sakallı yüzüne.

“Yollarda bulurum seni
Takvimlerden çalarım seni
Dans ederim hayalinle
Yine de yaşarım seni

Yalnız kalırım sanma
Mutsuz olurum sanma
Yaşarım doya doya
Yaşarım ben seni”

Şarkıyı yüksek sesle söyleyerek banyoya girdi. Çişini yaparken önce banyo mu,

kahvaltı mı diye düşündü…Banyo yapalım duruma bakarız diyerek  şofbeni

açtı, “ulan tüp sakın şimdi  bitme” diye gözdağı vermeyi de ihmal etmedi…

Sular omuzlarına uzanan saçlarından akarken geçen bir haftayı düşündü ;

Seyahate çıkmadan iki gün önce patron “Gamze ile beraber gideceksiniz, ona

müşterileri tanıt, bölgenle ilgili her şeyi öğret” dediği vakit nasıl da bozulmuştu.

Ege bölgesine bakmaktan memnundu,  sekiz ayda herkesi tanımış, düzenini

kurmuştu. Şimdi onun yerine Gamze geçecekti, üstelik yetmiyormuş gibi koca

bir hafta birlikte olacaklardı. Ne yapacaktı ki onunla… Yaklaşık bir buçuk yıldır

aynı iş yerinde çalışıyorlardı. Hakan onu biraz ukala bulur, sık sık atışırlardı.

"Senin erkek arkadaşın olacak adam yanmış" diye dalga  geçerdi.

Otobüs Muğla’ya doğru yol alırken, gecenin bir vaktinde omzunda hissettiği

başın ağırlığı ile uyandığında, altta kalan kolunu uyuşmasın diye kızın omzuna

attığı zaman duyumsadığı kokusu muydu ilk kez onu farklı biri gibi algılamasına

sebep olan…Ona sarılmış uyurken, sabahın ilk ışıklarında otobüsün bir çukura

girmesiyle aynı anda gözlerini açıp, birbirlerine baktıklarında, içinde

bulundukları habersiz samimiyetin tatlı utangaçlığı ile kızaran yanaklarını

görmek mi etkilemişti o kadar…Yoksa yeşil hareli ela gözlerini ilk kez bu kadar

yakından görmek mi… Güneş vuran saçlarında oynaşan sarı ışıklar mı…

Ne kadar da güzel görünüyordu günün bu saatlerinde. Normalde makyaj

yapmadan işe gelmeyen kızı, ilk kez en doğal ve kendine en güzel gelen haliyle

görmek mi…Bilmiyordu…Yolculuğun ilk  gününde tek bildiği şey Gamze’nin

onun içinde bir şeyleri uyandırmış olduğuydu.

Ama hemen kabul etmek istemedi ve kıza da belli etmedi.

Sonrası bir nehirin yatağını bulmuşcasına akarak geldi…O bir hafta boyunca

ikisi de birbirlerini tanıdılar…Boşuna demiyorlardı “ bir insanı iyi tanımanın

yollarından biri  beraber yolculuk yapmaktır” diye…Seyahatin bitmesine

bir gün kala, mola verdikleri bir tepede yan yana oturmuş güneşin Ege’ye

o günkü  rengarenk vedasını  izlerken  önce gözleri buluştu, sonra dudakları….

İki iş arkadaşı olarak zorunlu çıktıkları yolculuktan, İstanbul’a iki sevdalı

olarak dönmüşlerdi.

Ondandı Hakan’ın uyandığı zamanki neşesi. Artık bir sevgilisi vardı... 

İki yıla yakın bir süredir, ev ve iş arkadaşı İsmail ile birlikte yaşadığı bu

şehirde ikinci kez hayatın bu kadar anlamlı olduğunu hissediyordu.

İlkini işe başlarken duymuştu. Sonra çalışma, tutunma ve geçinme

gailesine dalmış, kendini unutmuştu.  “ Yaşıyorsun be olum Hakan “ dedi.

Duştan çıktı ve giyindi. Kahvaltıyı dışarıda yapacaktı.

- Devam edecek-